MUTANT
Choroba
nie rozprzestrzenia się przez powietrze.
Chorobę Stricklera rozpoznano 2 lata temu.
Nie ma na nią lekarstwa.
Musi zobaczyć to pani sama.
We wszystkich szpitalach tak jest.
Szczęśliwcy wyjdą z tego z paraliżem nóg.
Większość dzieci umrze.
Potrzebujemy pomocy.
Choroba Stricklera zakradała się do Nowego Jorku jak złodziej.
Zagroziła całemu pokoleniu naszych dzieci.
Zabójca był przebiegły.
Niósł śmierć. Nie mogliśmy znależć leku ani szczepionki.
Musieliśmy powstrzymać rozprzestrzenianie się choroby.
Zaatakowaliśmy nosiciela, karalucha.
A właściwie ona to zrobiła.
To dzięki dr Susan Tyler w mieście od pół roku
nie było przypadku tej choroby. Oto ona.
Dziękuję, Peter.
Nowojorczykom nie muszę mówić, jak wytrzymałe
są karaluchy. Ponieważ są odporne
na środki chemiczne, musieliśmy znależć
inny sposób walki. Z pomocą laboratoriów genetycznych
z całego kraju połączyliśmy
DNA termita i modliszki, by stworzyć biologicznego wroga.
Nowy gatunek, niosący zagładę całej populacji karaluchów.
Nazwaliśmy go judaszem.
Po zetknięciu z wydzieliną judasza
karaluchy umierały zaatakowane
przez pewien enzym. - Chodż!
Nic nie zobaczysz.
Oby ktoś to nagrywał.
Wszyscy długo na to czekaliśmy.
Choroba Stricklera została opanowana.
- To koniec epidemii. - Susan! Kotku!
- Coś jeszcze? - Co znaczy to zwycięstwo?
Nasze 15 minut właśnie minęło.
Dzięki temu poznałem moją żonę.
O co chodzi? Masz wyrzuty sumienia?
- Nie wiemy, jakie będą tego skutki. - Wiemy,
że uratowałaś wiele dzieci.
Bardzo wiele.
A przy odrobinie szczęścia...
- może i my dorobimy się parki. - Naprawdę?
- Śpieszy ci się? - Skąd. Miałaś ciężki rok.
Był wspaniały.
TRZY LATA PÓŹNIEJ
Oxfordy, 7 1/2. Czarne, skórzana podeszwa.
Śmieszne buty.
Sanepid.
Witaj w świecie zarazy, szefie.
- Włóż koszulę w spodnie. - Dobra.
To żółta gorączka?
Nie odbierasz wiadomości?
Gliniarze zobaczyli oberwaną platformę i zajrzeli przez to okno.
Popatrz.
Miłe?
Nie mogę ich wypuścić bez twojego pozwolenia.
Było tu ze 30 osób.
Mnóstwo bakterii, ale żadnych przenoszonych przez powietrze.
Wielebny Ping był tu pastorem. l administratorem.
Zniknął.
Jadłeś lunch?
Spróbuj nie zwymiotować.
Kupa na suficie.
Rozumiesz coś z tego?
- Metro? - To właśnie lubię w tej pracy.
Podróżuję, zwiedzam, poznaję egzotyczne kultury.
Oczywiście bakteryjne. Ale co tam.
Zabezpieczcie wyjścia. Poniżej jest metro. Nie chcę epidemii.
Co robisz?
Ja tylko... uwieczniam smutne chwile.
Zabrał mnie do ekstra knajpy. Myślę - facet z klasą.
Wracam z toalety i widzę, że wsypuje mi prochy do drinka.
Zboczeniec.
Miasto jest ich pełne. Nikomu nie można ufać.
- Okropnie wyglądam! - Cześć.
Pani zajmuje się robakami?
Mamy interes.
Chwytajcie za przednie żyłki na skrzydłach, to będą całe.
Co jeszcze tu mamy? Patrzcie.
Co to?
- "Jaskółczy ogon"? - Znakomicie.
Czemu lubisz robaki?
- Pomyśl, że jesteś jednym z nich. - I jem meble? Ohyda.
Niekoniecznie. Budowały zamki,
gdy dinozaury były tylko jaszczurkami.
Załóżmy, że jesteś nim, żołnierzem. Nigdy się nie poddajesz,
niezależnie od obrażeń. Walczysz do końca.
Ale większość owadów zabija tylko w obronie terytorium.
Obezwładniasz ofiarę i ciągniesz ją
tędy, tutaj.
To rodzaj spiżarni.
- Zjem ją żywcem? - Tak. Nie jesteś wybredny.
To gniazdo - serce kolonii. Najważniejsze miejsce.
Czemu?
Jeśli coś się stanie gniazdu, kolonia zginie.
- Uciekłbym i zaczął od nowa. - Nie mógłbyś.
Widzisz tego olbrzyma obok królowej? Popatrz tam.
To król. Jedyny płodny samiec w gnieżdzie.
Fajnie ma.
Ta struktura zapewnia im przeżycie. Jest harmonijna
i bardzo piękna. - Mnie tam za jedno. Kupuje pani?
Dobrze się spisaliście.
- Piątak? - Tylko?
- Niech obejrzy dziwnego. - Za dolara.
To ekstra robal, z metra. Trochę poobijany.
Dobra. Dam za wszystko 10 dol.
- Plus słoiki i pęsety. - Zgoda.
Zwariowałeś? Ten jest najlepszy. Powinna dać więcej.
I tak prawie nie żyje.
Proszę.
- 10 dolców? - Są z dzielnicy nędzy.
Chcą zarobić.
Twoje papiery.
Pomóż mi!
Pchaj!
Czemu moi ludzie mają kwarantannę?
Oni wrócą do domu, ucałują żony i dzieci, a potem ja...
Szybciej. Musimy zrobić kolację.
Obchodzi mnie! Nie znoszę glin.
- Robią ohydną kawę. - Błyszczący drut.
Nie gap się. Ludzie tego nie lubią.
To niegrzecznie.
- Niech to. - Co?
- Godzina w terenie, tydzień gówna. - A propos...
W odchodach, które wziąłem do zbadania...
znalazłem to.
- Co to? - Guziki.
- Tak? - Może ktoś potrzebował błonnika.
Przepraszam.
Boże, jesteś dzidziusiem.
Mój Boże.
Połączenie DNA termitów i modliszek w judaszu
umożliwia zmianę enzymatyczną...
powodującą pełną bezpłodność samic...
i uaktywnia gen samobójczy...
co oznacza, że nie będą żyć dłużej niż 180 dni.
Nie za mało
i nie za dużo.
Dobrze wetrzyj.
Dookoła.
O tak.
Niech skóra wchłonie pastę.
Śmieszne buty.
Pan
Śmieszne Buty.
Nikogo tam nie ma.
Jest pusto.
Posłuchaj.
Mają tam Jezusa na krzyżu,
ale to nie jest święte miejsce.
Oddzwoni pan?
Dziękuję.
- Gliny się tym zajmą. - To dobrze.
Powiedzieli...
Zrób to dla mnie i przestań pracować wieczorami.
- Nie mogę. Chcę... - Susan,
ktoś się włamał do twojego biura.
- Fatalnie, że straciłaś okaz. - Nie chodzi tylko o to.
Zrobiłam testy. Tylko dwa gatunki
pasują do wyników. Mrówka znad Amazonki
i owad, którego wypuściliśmy 3 lata temu.
Mówiłaś, że będą żyć tylko pół roku.
To były sterylne, dorosłe osobniki.
- Jedyne pokolenie. - I co?
Dzisiaj widziałam młodego osobnika. Miały umrzeć, a się rozmnażają.
MUTANT
W pozostałych rolach:
Dobrze wyglansuję.
Joey, czarny Lincoln.
To ta pasta.
Uważaj, proszę.
- Tu znalazłeś robaka? - Tak, ale zmienili kłódkę.
- Nie widziałeś czegoś takiego? - Nie. Co to?
To taki pojemnik z jajami.
- W środku mogą też być robaki. - Skąd.
Wyrzygałbym.
Masz.
Chwila. Można zarobić na tych jajach?
Tym razem nie.
- Obrzydlistwo. - Lubisz takie rzeczy.
- Jeśli znajdziemy, zapłaci? - Myślisz tylko o forsie?
Chodź.
Jak wygląda ten owad?
Słyszałeś?
- Głęboko tam jest? - Zobaczmy.
Zajrzę tam.
- Widzisz coś? - Jeszcze nie.
Szlag!
Upuściłem latarkę. Nie dosięgnę.
Spróbuję. Mam mniejsze ręce.
- Zostaw. - Prawie mam.
- Ile da nam za te jaja? - Co najmniej dwie dychy.
Jezu!
Pieprzone lumpy!
- Macie drobne? - Zapracuj sobie.
Złaźcie z torów! No już!
- Tam jest Długi John. - Zaczekajcie!
- Nie gadaj z nimi. To świry. - Pocałujcie mnie gdzieś, lumpy!
- To sprawa sanepidu. - A ja twierdzę,
że szafki są własnością metra. - Zapłacimy za zepsute zamki.
- Z kim mam rozmawiać? Z panią? - Ze mną.
- Chcemy obejrzeć... - To stare podziemia.
Szukamy owadów.
Twoją panią interesują robaki, jajka, cokolwiek. Dobra.
Ale to istny labirynt.
Mnóstwo tuneli i starych torów.
Buty sznurowane. Czarne. Nine West.
Chuy, skończ kanapkę.
Dobra, z kurczakiem.
Mokasyny, 11-tka. Szerokie.
- Jest w tym dobry. - Tak. Naśladuje
wszystko.
Nie chodzi do szkoły?
Nie potrzebuje szkoły. Jest wyjątkowy.
Co robisz? Super-bohatera?
- To pan Śmieszne Buty. - Wie wszystko o butach.
Nie awanturuj się.
Wróć z zezwoleniem, to pogadamy.
- Zjemy razem lunch. - Chętnie.
W mojej dzielnicy!
- Co się stało? - Facet ma manię wielkości.
- Musimy tam wejść. - Żąda zezwolenia - dostanie je.
Co to?
To ten pojemnik z jajami?
Pomóż mi.
Ale śmierdzi.
- Słyszę w środku robaki. - Odetnij to. Da nam 40 dolców.
- Co widzisz? - Ktoś tam jest.
Ratunku!
Filozof, nazwiskiem Hobbes, napisał kiedyś,
że życie w swej naturze jest brutalne i krótkie.
Mrówka ujęłaby to zwiężlej: "Ja to zjem, czy to zje mnie?".
Ta prosta prawda rządzi światem owadów.
- Mam pozwolenie. - Tak?
- Idziemy tam jutro rano. - Świetnie.
Muszę kończyć. Zadzwonię póżniej.
...czy telefony komórkowe, co przyzna moja koleżanka.
Myślisz, że potworki cię przechytrzyły?
Ty mi powiedz.
Czy to możliwe?
Chcesz odpowiedzi... czy rozgrzeszenia?
Nadal uważasz, że judasz to błąd?
3 lata temu uznałbym to za niewybaczalne.
Ale moje wnuki żyją, pewnie dzięki tobie.
Byłbym hipokrytą,
osądzając cię. - To nie jest odpowiedź.
To trudne pytanie.
A jeśli chodzi o judasze...
Niektóre mogły przetrwać.
Ewolucja dba o przetrwanie gatunków.
W laboratorium umierały.
Ale je wypuściłaś.
Na wolność.
Świat to nie laboratorium.
Śmieszne buty.
Peter, mówi Remy.
Muszę pogadać z Susan.
- Jak leci? - Dobrze. To ważne.
Jasne.
Co robisz?
Co tam masz?
- Gdzie? - W ręce.
- Nic. - Zrobiłaś test?
Może.
Zrobiłaś test?
Nie wiem, może jestem...
- Zrobiłaś test? - Tak.
Poczekaj.
Co słychać?
Co znależli?
- Co jest? - Będę za 20 min.
- Długo jeszcze? - Cierpliwości.
Spróbujemy znowu.
Dobrze?
Wynik może być błędny.
Muszę lecieć. Pa.
- Sprawdzamy dzisiaj tunele. - Spotkamy się na miejscu.
Dokąd idziesz?
Buty, zabawki, butelki,
części ciała, kondomy z kokainą,
małe aligatory. Nie uwierzyłabyś, co widziałem.
Ludzie wyrzucają do sedesów, my wyławiamy.
Nie wiedzieliśmy, co to. Ale wspomniałem słowa Remy.
Jeremy gra w moim zespole.
Remy zawsze powtarza: "Jeśli ma więcej niż 4 nogi,
nie jest ssakiem".
To homar, prawda?
Gdy ojciec widział, że nie wstaję, brał dzbanek
z zimną wodą i chlust!
To niezły
budzik.
- Jak duże są te robaki? - Szybko.
Kończę zmianę. Chcę spać.
Ja marnuję sobotę, ty też możesz.
Masz zlecenie na nadgodziny.
Pośpieszmy się.
Przed nami daleka drogę.
Ostrożnie. Szyb jest głęboki na 7 pięter.
- Nie mów. - Tak.
Jeśli spadniesz, wolę nie zbierać szczątków.
Zapraszam.
Trzeba poczekać 48 godz.
Nie mogę.
- Dobrze. - Niech pan zapisze numer sprawy.
27...
2783.
Co to znaczy?
Zajmiemy się zaginięciem za 2 doby.
Pan Śmieszne Buty.
Chuy!
Witam.
Susan przysyła robotę.
Ludzie tu mieszkali?
Bezdomni. Było ich tu mnóstwo.
Ćpuny, menele, świry, aż tu nagle...
zniknęli. Zaczęły się plotki. Znaleziono kilka trupów.
No i wymyślili sobie zabójcę, jakiegoś Długiego Johna.
Tutaj lubią fantazjować. Prześcigają się w tym.
Przytrzymaj.
Już? Zobaczmy.
Co... Patrz.
Organy są doskonale uformowane.
Funkcjonowały.
Będę zgadywać, bo...
nie mamy całego okazu. - Co to jest?
To nie jest przypadkowy mutant. To wyspecjalizowany
żołnierz, sprawny zabójca.
Nie rozwinął się w próżni.
Jest częścią kolonii.
Tędy.
Powinienem był zostać w biurze. Daleko jeszcze?
Rozglądaj się.
Rany, co za smród!
- Cuchnie kwasem. - To amoniak.
Słuchajcie...
Tu jest coś dziwnego.
Co takiego?
Dużo tego.
Boże!
Rany!
Spytaj go.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Czemu mnie o to pytasz? Wygląda na to, że widziałem?
Jasne, że nie.
Ten, kto wspiął się na ścianę, by się wysrać,
musiał mieć tyłek jak słoń.
Stację zamykamy za 5 minut. Proszę wszystkich do wyjścia.
Pośpiesz się, Peter.
Ma pan zegarek?
Która godzina?
Ojciec chciał, bym został dentystą, ale ja powiedziałem: "Nic z tego".
Nie będę całe życie zaglądać ludziom do gęby.
Nie ma nic gorszego.
Nigdy nie byłem tak głęboko. To stara stacja.
Zbudowali ją
na początku stulecia. Od dawna jest zamknięta.
Przeszukaliśmy wszystko.
Macie swoje gówno. Zbierajmy się.
Ściągnij tu ekipę.
Co to!
- I co zrobiłeś? - To był olbrzym!
Jesteś cały?!
Tak.
Tak myślę.
- Zostaw mnie! - On też jest cały.
Jak was wyciągnę?
Nie wiem.
- Widzisz jakąś drogę na górę? - Nie.
Nie ma żadnej drogi.
- Na pewno wleziesz! - Masz lepszy pomysł?!
Pokaż to kierownikowi stacji.
Ma tu kogoś przysłać, albo popamięta.
Sam nie trafię.
Wróć drogą, którą przyszliśmy.
Czekaj!
Pierwszy tunel w lewo, czwarty w prawo, w prawo
i w lewo. - W lewo...
Mogę zostać i wam pomóc?
Rzuć nam lampy i idź. Proszę.
Trafisz.
- Szybko! - Dobra.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
- Dziwne. Nie ma zwierzątek. - Jakich?
Szczurów. Zwykle tu są.
- Duże? - A jakże.
Możesz przestać?!
Śpiewam, gdy jestem zdenerwowany.
- Trzeba zapalić światła. - Co?
Mówiłeś, że jest zasilanie.
- Może da się podłączyć kable. - Znowu zaczynasz.
- Co?! - Musiałbyś mieć ekipę.
Co z tobą? Srasz też drogą służbową?
Uważaj, jak mówisz do ludzi.
Josh!
Nie wracałby stamtąd.
Co tu robisz, Manny?
Szybko!
Kobieta potrzebuje pomocy.
Zaraz!
Pośpieszcie się.
Co to?
Do wagonu!
Drzwi!
Co to było?!
Trzymaj!
- Czekaj! - Ty czekaj!
Ja sprawdzę!
- Żyje. - Umrze.
I to zaraz!
Wyciągnij go!
No już!
Lepiej powiedz, co się tu dzieje.
Będzie dobrze.
Spokojnie.
Już dobrze.
Josh zaraz wróci z pomocą.
Akurat. Już by tu był. Dopadły go.
- Tego nie wiemy. - Jest ich więcej.
Kto przykleił gówno do ścian?
Jeśli będziesz się darł, poznamy resztę rodzinki.
Manny,
- ostrożnie. - Nie żyje.
Żył z dwoma magazynkami w bebechach.
Pomóż mi go obrócić.
To płuca.
O czym ona mówi?
Podstawy biologii. Owady nie mają płuc.
- Dlatego są małe. - Ta sama wydzielina.
Wzmożony metabolizm przyśpieszył ich cykl rozrodczy
o tysiące pokoleń. Setki mutacji.
Nie rozumiem. Jak judasz mógł się zmienić w coś takiego?
Myśl kategoriami pokoleń, nie lat.
Po 40 tys. pokoleń małpy stały się ludźmi.
Zmieniliśmy ich DNA. Nie wiemy, co zrobiliśmy!
Chwila! Moment!
Jeśli to istnieje, czemu nikt tego nie widział?
Właśnie zobaczyliśmy.
Czasami owady upodabniają się do swoich wrogów.
Mucha wygląda jak pająk.
Gąsienica jak wąż.
Judasz upodobnił się do swojego wroga.
Do nas.
Nikt o tym nie wie.
I nie dowiedziałby się, póki nie byłoby za późno.
Miliony mogłyby wkraść się między nas i nikt by nie zauważył.
Jak mogłaś?
Jak?!
Z owada zrobiłaś człowieka. A to nie jest człowiek!
To bestia. Ukradła mi dziecko!
Powiedz jej do słuchu. Twój syn zniknął,
ja mam rozchlastaną nogę...
- Milcz! - A oni gadają o płucach!
Są wszędzie.
To krew!
Jej zapach je rozwściecza!
Musimy go czymś stłumić!
Daj brzytwę!
Wysmaruj tym okna. I szczeliny.
Szybko!
- Co to? - Wydzielina zapachowa.
Owady tak się rozpoznają. Natrzyj się. Swojego nie zaatakują.
Udało się.
- Mogę? - Jasne.
Daj zapalniczkę.
Jesteśmy tu. Te tunele prowadzą na powierzchnię.
Jeśli uruchomimy pociąg, może nam się udać.
Co ma się udać?
Jest szansa.
Nawet jeśli uruchomimy silnik, ten pociąg tkwi tu od dawna.
- Skąd wiesz, że ruszy? - Posłuchaj.
To CR-17 z Coney Island. Wierzcie mi, to trwała konstrukcja.
Manny,
zwrotnica jest
tutaj.
- Przełącz ją i pojedziemy. - Spróbuję.
To bezpieczniki.
Może uda mi się znowu włączyć zasilanie.
- Jesteś osłabiony. - Ja to zrobię. Powiedz mi,
co i jak. - Musisz tylko...
Ja pójdę.
Czemu?
Wiem lepiej, co się tam czai.
Masz rację.
Ty rozumiesz owady,
a Leonard zna metro. Więc...
...będzie tak.
- Ja pójdę z Mannym. - Czemu?
Bo wy musicie zostać w wagonie.
Musicie przeżyć.
I odkręcić to wszystko.
Ja pójdę.
My.
Muszę cię tym wysmarować.
One udają nas, my ich.
Peter, spójrz.
Znajdziesz dwa przewody, zielony i niebieski.
Dobra.
To rozjątrzy ranę.
Zetrzyj.
Zostaw.
Nie ścieraj tego i staraj się nie pocić.
One wyczuwają zmiany chemiczne.
Dobra.
Postaram się.
Chuy?
Jest w środku. Musi znaleźć przełącznik.
Zielony, niebieski.
Szlag!
Chuy...
Chuy, to ja!
Co tak długo, Manny?
Te tory prowadzą
do tuneli na Grand Central i Penn? - Tak.
Wydostaną się nimi z miasta.
Potem założą kolonie, gdzie się da.
Na razie widzieliśmy tylko samice. Samce są jaśniejsze i bez skrzydeł.
Jeśli rozmnażają się jak judasz,
w gnieździe jest tylko jeden płodny samiec.
Jeśli go złapiemy i zabijemy,
nie będzie miał kto zapładniać jaj i gatunek wyginie.
Gdzie jest samiec?
Chodż tu.
Przyjaciele.
Chodż, proszę.
Jest w tarapatach!
- Na pewno. - Posłuchaj.
- Jezu! - Idę tam.
Ty zostań.
Słuchaj. Jeśli pociąg ruszy,
spotkamy się na końcu peronu.
O Boże.
Chuy...
Tak! CR-17 z Coney lsland!
Niech to szlag!
Leonard!
Odejdź! Krwawię.
Znalazłem wyjście przez szyb windy.
Leci mi krew. Odejdź.
- Nie zatamuję jej. Zaraz tu będą. - Gdzie moja żona?
Gdzie Susan?
- Gdzie? - Poszła po Manny'ego.
Nie zauważyły nas.
Teraz!
Boże!
Leonard?
Szybko. Do środka.
Przestań.
Chodź, Peter. Cicho, Chuy.
- Co robisz? - Muszę je tu zatrzymać.
Nie rób tego!
Nie!
Cicho, Chuy.
Pociąg!
Jesteśmy tu!
Idź! Szybko!
Chuy?
Boże.
To samiec!
Nie skrzywdzisz go!
Odwróć się!
No, już!
No, chodź.
Dwa razy przeczesaliśmy teren. Wszystko spalone.
- Nic nie mogło przeżyć. - A człowiek?
Przykro mi.
Naprawdę.
Błyszczący drut.
Górskie buty. Dziesiątka.
Brązowe.